زیبایی شناسی از نگاه هنر اسلامی


نیازمندی ها:  زیبایی شناسی در هنر اسلامی یادآور احدیّت و پارسایی است و راهی برای رسیدن به سراپرده حقیقت که نشان زیبایی ها بر مدار او جریان خواهد یافت و دریافت زیبایی عالم مثال که تجسم حس بصری والایی است منشاء ره پویان هنر اسلامی قرار خواهد گرفت. پر واضح است که از جماعتی که نه چندان سیر عرفان رفته اند و نه بر بستر فلسفه ی انسان سیر کرده اند، نمی توان انتظار این داشت که نسیم تعالی هنر را به جانی خریدار دریافت کنند.

نقدی به ترویج نامطلوب بی حجابی در برخی برنامه های هنری

نیازمندی ها: زیبایی شناسی در هنر اسلامی یادآور احدیّت و پارسایی است و راهی برای رسیدن به سراپرده حقیقت که نشان زیبایی ها بر مدار او جریان خواهد یافت و دریافت زیبایی عالم مثال که تجسم حس بصری والایی است منشاء ره پویان هنر اسلامی قرار خواهد گرفت. پر واضح است که از جماعتی که نه چندان سیر عرفان رفته اند و نه بر بستر فلسفه ی انسان سیر کرده اند، نمی توان انتظار این داشت که نسیم تعالی هنر را به جانی خریدار دریافت کنند.

نیازمندی ها- مرتضی اسماعیل دوست:  زیبایی شناسی در هنر اسلامی یادآور احدیّت و پارسایی است و راهی برای رسیدن به سراپرده حقیقت که نشان زیبایی ها بر مدار او جریان خواهد یافت و دریافت زیبایی عالم مثال که تجسم حس بصری والایی است منشاء ره پویان هنر اسلامی قرار خواهد گرفت. پر واضح است که از جماعتی که نه چندان سیر عرفان رفته اند و نه بر بستر فلسفه ی انسان سیر کرده اند، نمی توان انتظار این داشت که نسیم تعالی هنر را به جانی خریدار دریافت کنند اما باید این مساله را در نظر داشت که حفظ ارزش های پایدار هر جامعه ای حتی اگر در قلب پذیرش فرد قرار نیافته باشد، اماٰ هنجاری پذیرفتنی است که می بایست مورد قدر و منزلت افراد جامعه به خصوص الگوسازانی که فعال رسانه ای هستندٰ قرار گیرد و از این رو هنرمندانی که در مجامع عمومی حضور می یابند حتی اگر به فضیلت حجاب هم نظری نداشته باشند، لااقل باید در حفظ حرمت جامعه ای دینی و فرهنگی گام نهند، چرا که این مملکت بر پایه خون شهیدان گرانقدری بنا شده که در راستای از میان برداشتن تفکرات غربزدگی که حجاب بخش مهمی از آن است، وجودشان را در طبق اخلاص نهاده اند. متاسفانه فضای سینمای ایران در این سال های اخیر چه به لحاظ محتوا و داستان گزینش شده و چه از منظر نحوه پوشش و رفتار عوامل اجرایی سینما مسیری منحرف به سینمای غربی را در پیش گرفته است و اخیرا با ردیابی جریانات و نوع مناسبات و مراودات اهالی سینما با یکدیگر در محافل عمومی و در مجرای خصوصی شاهد افزایش شیب بی هویتی و بیگانگی با روح استوار اسلامیت و ایرانیت بوده ایم. آن چنان که در زنجیره ای به هم پیوسته از سرمایه گذاران، تهیه کنندگان و مجریان تا بازیگران اصلی و فرعی می توان ردپایی از مناسباتی غلط را ردیابی کرد. اگر چه در صدد عینیت بخشی به گفته های برملا شده برخی بازیگران مبنی بر وجود پیشنهادات غیر اخلاقی در فضایی مسموم نمی باشیم و در صدد روا داشتن تهمت به بدنه سینمایی که در آن هنوز هم می توان نجابت را جست، نخواهیم بود، اما به طور قطع مشاهده تصاویری از جنس مراسم های اکران خصوصی و نشست های خبری و اطلاع از پشت صحنه اتفاقات هنری در رشته های مختلف، بسیاری از دلسوختگان این دیار را به افسوسی جانکاه وا می دارد که این چرخه تولید سینمای مملکتی اسلامی به کجا رهسپار می گردد که نسل هایی بی هویت از اصالت نقش بسته در تابلوی نجابت را بوجود می آورد. تماشای عکس های اکران خصوصی برخی از فیلم ها و نحوه پوشش دور از شأن بازیگران نامی، نشان از تزریق نسل جدیدی از بی حجابی محض به بدنه سینمای ایران بوده و این سوال را تداعی می سازد که سینمای ما با این تصور و نگاه غریبه به کجا خواهد رفت؟ و حتی اگر قالب داستانی ارزنده بر فیلمنامه ای استوار شود، باور درون و انگاره بیرونی این گونه بازیگران بیگانه با حجاب چگونه به باور مخاطبی خواهد نشست که در راستای داستانی هویت مند، بازیگری بی هویت را در محافل عمومی و خصوصی جست و جو می دارد.
ویروس بی حجابی که متاسفانه از نسل های مختلف گذر کرده و به بازیگرانی از نسل بعد سرایت می کند و در نهایت به مخاطبان اصلی که مردمان الگوپذیر این افراد شناخته شده هستند، نفوذ می یابدٰ در نهایت به حلقه بیگانه با سیمای اصیل ایرانی در منظر شهری غبار گرفته از بی حجابی تسری می یابد و بذر فتنه گناه در سلسله ای به هم پیوسته از بازیگرانی الگو تا دخترانی علاقمند به هنرپیشه های مورد نظر ریشه می دواند؛ به نحوی که در کلام مولانا آمده است: « نون‌ ابرو، صاد چشم‌ و جیم‌ گوش‌/ برنوشتی؛ فتنه‌ صد عقل‌ و هوش‌»

در تحلیل جریان رشد یافته بی حجابی در تارک تفکر هنرمندان می توان به جریانی دیگر رسید و آن نقش سردمداران عرضه فیلمسازی و در واقع مجریان طرح و پدیدآورندگان آثار سینمایی است که انسان را همچون کالای خریداری شده می پندارند و به جای انتخاب هنرمند به دنبال مانکنی برای بازیگری هستند! روال مرسوم سینمای هالیوود در جهت بازاریابی آثار ساخته شده با برگزاری مراسم فرش قرمز و رژه مانکن های فریبنده ای همراه می شود که به دنبال جذب مخاطبان از طریق چشم هایی دلربا هستند و در کشوری معنوی همچون ایران هم شاهد ترویج چنین رویه ای به شکلی پیدا و پنهان هستیم که در واقع سرمایه گذاران آثار با برگزاری اکران های خصوصی و حضور ناهنجار بازیگران ریز و درشت بساط فریب بینندگان را فراهم می سازند. رویه ای که نیاز به ورود عاملین مراقب امنیت روانی به ماجرا و جلوگیری از تثبیت بی بند و باری در چنین محافلی خواهد بود تا بساط هرگونه بی قیدی در اخلاق رفتاری و بی هویت پوشش مندی برچیده شود.

مطالب مشابه